Café Festina Lente organiseert elke derde maandag van de maand een poëziewedstrijd, waarbij niet-professionele dichters voordragen uit eigen werk. In de eerste ronde hebben alle deelnemende dichters drie minuten de tijd om hun kunsten te vertonen, de dichters die doorgaan naar de tweede ronde krijgen daar nog eens vier minuten bij, en in de derde - beslissende - ronde mogen de finalisten hun plek op het podium voor maar liefst vijf minuten opeisen. De winnaar van de avond verdient een plaats in de grote finale die eens per jaar op het bruggetje over de Looiersgracht gehouden wordt. En de winnaar dáár weer van mag meedoen aan het NK Poetryslam. De jury bestaat uit Rick de Leeuw, F 'punt' Starik en Sven Ariaans, kortom, mensen die hun sporen in de wereld der poëzie ruimschoots verdiend hebben. Goed. Tot zover de feiten rondom de Festina Poëzieslag. Waarom vertel ik jullie dit?
Vroeger, toen ik jong was en op de Schrijversvakschool zat, had ik al ontdekt dat ik er plezier in heb om gedichtjes in elkaar te knutselen. Die gedichtjes waren vriendin C onder ogen gekomen, en in een onbewaakt ogenblik heb ik me door haar laten inspireren (ik druk me hier mild uit) om me op te geven voor de Poëzieslag van gisterenavond. Dus daar ging ik. Met mijn hart in mijn keel, afgekloven nagels aan mijn vingers, en een mapje oude en nieuwe gedichten onder de arm.
Een etmaal later, nu de rook in mijn hoofd weer is opgetrokken, kan ik een aantal conclusies trekken over de poëzie in het algemeen en de combinatie poëzie en ondergetekende in het bijzonder.
1. Poëzie, zowel het bedrijven ervan als het luisteren ernaar, gaat gepaard met het nuttige van grote hoeveelheden alcohol.
2. Poëzie leeft onder de Amsterdammers, en het publiek dat naar de Poëzieslag komt, verdient een lintje: geïnteresseerd en muisstil bij elke dichter die voorleest, complimenteus en vol jolijt tussen de verschillende optredens door.
3. Ikzelf houd niet van hedendaagse poëzie, waarin het gebruik van rijmschema's min of meer verboden is.
4. Dit gebrek aan affiniteit met de hedendaagse poëzie is wederzijds: na de tweede ronde (die ik haalde omdat daaraan álle dichters mochten meedoen, aangezien er slechts vijf deelnemers waren) ging ik roemloos ten onder.
5. Als dichters met gedragen stem een humorloze woordenbrij uitstorten, heeft dat ongeveer hetzelfde effect op mij als wanneer mensen elkaars hand vastpakken om samen te zingen: ik krijg dan zin om tijdens een stil moment een harde scheet te laten. Of te gillen. Of iets van dien aard. Kinderachtig, ik weet het, maar het is niet anders.
Gezien punt 3 en 4 zal het u niet verbazen dat mijn deelname aan de Poëzieslag een eenmalige actie was. Maar gezien punt 1 en 2 zou het wél heel goed kunnen zijn dat ik vaker in het publiek te vinden ben de komende maanden. En als er dan een dichter optreedt waarvan ik kinderachtige neigingen krijg, zie punt 5, ga ik gewoon even naar buiten.
Ondertussen kan ik de gedichtjes die ik voor gisterenavond gebrouwen heb danwel in de toekomst eventueel nog in elkaar gaan knutselen, mooi in mijn Niet Elke Dagboekje 'publiceren'. Stoor je er vooral niet aan, en als je de kriebels krijgt van poëzie (of pogingen daartoe) dan kun je het gewoon wegklikken. Afgesproken? Om te beginnen hieronder het product waarmee ik gisteren het spits heb afgebeten, speciaal geschreven voor de eerdergenoemde vriendin wiens schuld het was dat ik mij voor de Poëzieslag heb opgegeven.
BEDANKT
Nou bedankt
hier sta ik dan
sidderend en naakt
te doen wat ik niet durf
verlegenheid gewraakt
Nee bedankt
ik smeekte je
bewogen en oprecht
laat de beerput toch gesloten
het stijve kalf onopgedregd
Zeg bedankt
ik was zo licht
opgeruimd en trouw
wat voor mij het beste is
niet goed genoeg voor jou
Maar bedankt
hier ben ik dus
hoopvol en verward
gulzig drinkend op de glans
verstofte parels uit mijn hart
|
Puberen in het kale West-Friesland van de jaren tachtig betekent zelf zorgen voor spanning en sensatie. Dat doet Angélica met verve. Samen met haar vrienden verkent ze uiterste grenzen totdat ze niet anders kan dan vertrekken.
