Je kunt Panorama West (oftewel de Nieuwe 352 Pagina's Dikke Bommer) al bestellen, hoor ik net! Dan krijg je hem opgestuurd zodra 'ie er is, eind augustus. Bestellen kan bijvoorbeeld bij Libris.nl (klik hier).
|
Vanaf morgen t/m zondag krijgen alle vertrekkende Oerol-gangers als ze de boot op gaan een voorpublicatie-boekje met daarin de eerste pagina's van Panorama West kado. Een soort oprot-premie, maar dan leuk. Heb net een exemplaar opgehaald bij de uitgeverij. Mooooiiii!
|
De eerste drukproef van Panorama West is er! Ik vind het altijd ('altijd', dat mag ik tegenwoordig zeggen, want ik heb inmiddels namelijk een heel OEUVRE bij elkaar geschreven, ha!) een spannend moment. Opeens is het geen manuscript meer, maar een echte roman. Die mooie letters, de bladspiegel, de witregels... heel officieel allemaal. Maar het allerleukste van de eerste drukproef is dat je op dat moment weet uit hoeveel pagina's het boek gaat bestaan.
En ik heb goed nieuws in dat kader, want Panorama West wordt een lekkere dikkerd: 352 pagina's! En dan is hij qua formaat ook nog eens iets groter dan Engel. De kale feiten op een rij:
Boom: 12,5 x 20 centimeter, 221 pagina's.
Engel: 13 x 21 centimeter, 268 pagina's.
Panorama West: 13,5 x 21,5 centimeter, 352 pagina's.
Nog een paar jaar en dan zit ik in de categorie 'koffietafelboeken'!
|
|
19/06/11 - Free World Plank |
Vandaag repeteerde Free World, het bandje met Dochterlief, voor de finale van de Concertgebouw Talentenjacht a.s. zaterdag. Die Free World Gasten zijn natuurlijk hartstikke jong, hip & snel. De eerste planking-bandfoto is dus een feit:
|
Het planking-virus heeft mij dan toch nog in zijn greep gekregen. Hierbij de 'truckplanking' van Boyfriend en de 'Palletplanking' van mijzelf. Als je ook leuke plankingfoto's gemaakt hebt, stuur ze naar me toe, dan zet ik ze op mijn site. Maar hey, hey, HEY... Let's be careful out there!
|
Gisteren kwamen een schoolvriendje en een schoolvriendinnetje bij Dochterlief spelen. Al voordat we thuis waren, werd ik deelgenoot gemaakt van het belangrijkste nieuws van de week: schoolvriendje en schoolvriendinnetje, beide negen jaar, hadden sinds afgelopen dinsdag verkering!
Ik vroeg of er dan ook iets verandert, als je eenmaal verkering hebt.
'Niet echt,' zei schoolvriendinnetje. 'Je doet gewoon iets aardiger tegen elkaar dan anders.'
Het leven kan zo simpel zijn.
|
Het is een lang verhaal, met een wirwar aan personages en diepere lagen en een ingewikkeld plot, en ik zal jullie dit verhaal besparen. Maar het komt erop neer dat het omslag dat we voor Panorama West hadden klaarliggen, en wat ook al in de brochure van Nijgh en van Ditmar gedrukt stond, in het zicht van de drukpers alsnog gesneuveld is.
Het omslag werd gesierd door een gebroken zilveren vogelje. Zo'n vogeltje dat je in de kerstboom hangt. Dat een toch al gesneuveld vogeltje dan ook maar helemaal moet sneuvelen, heeft ergens wel iets logisch.
Maar ik was met hart en ziel tégen een landschapsfoto als omslagbeeld. Nee, nee die ook niet, nee, TEUGEN, bah, doei, schrijf zelf maar een boek als je dit eromheen wilt vouwen, enzovoort. Totdat ik een foto van fotograaf Jacques Corneille kreeg doorgemaild door mijn redacteur. Kets, verliefd. Wat een prachtig beeld!
Dus dat is 'm geworden. Alle betrokkenen van 'covergate' zijn weer tevreden, en ik heb de spannendste Terschellingfoto ooit als omslag. Ik zal proberen of ik 'm in mijn dagboekje kan importeren, met mijn beperkte computerkennis... Ja! Tadaaaaa! Zie hier:
|
Nu ik het manuscript voor Panorama West heb ingeleverd, strekken de avonden zich lang en ledig voor me uit. De televisie heb ik twee avonden geprobeerd, maar daar word ik echt depressief van. Dus nu stort ik mij op het leren begrijpen van Facebook, het wegwerken van de stapel nog te lezen boeken naast mijn bed, én het verder in elkaar knutselen van onze zomervakantie.
We hebben de grote lijnen al lang vastgelegd natuurlijk - je bent een boeker of je bent het niet. Het wordt kort samengevat Toscane én Corsica, over de details zal ik niet uitwijden want dan maak ik iedereen maar jaloers. Iets met veel vrienden en gezelligheid. Maar de autoritten van hier naar daar en van de ene naar de andere lokatie, kan ik best verder uitdokteren, dacht ik. In welke steden we willen overnachten bijvoorbeeld, en in welk hotel dan.
Daartoe becijfer ik eerst hoeveel uren rijden per dag ideaal zou zijn. Dan zoek ik op routenet welke leuke plaatsen er in die buurt liggen. Vervolgens ga ik op booking.com op zoek naar geschikte hotels, en dan check ik op Zoover en andere reviewsites hoe andere mensen over die hotels denken... En zou hou ik mezelf lekker bezig, ja. Ieder z'n hobby.
Vanavond ben ik al de hele avond bezig met het zoeken naar een leuk hotel in Florence. Mijn favoriete review-site is inmiddels Tripadvisor. En dan de Nederlandse variant, die alle talen simpelweg door de computer laat omzetten in het Nederlands. Dat levert mij naast informatie ook een hoop pret op. 'Goed hotel maar waarom geen zakdoekjes? Bij vragen alleen rode servetten!'
De beste kop las ik zojuist bij een B&B in hartje centrum: 'Prachtige lokatie met modern, schoon en vriendelijk personeel.'
Ik denk dat ik die maar ga boeken.
|
Jaaaa hooorrrr, The Free World (voor hen die zojuist inschakelen: het bandje waar dochterlief tegenwoordig in zit) is naar de finale van de Concertgebouw Open Talentenjacht! Stelletje stoere kinderen!
Zie onder poster van de halve finale, hadden jullie nog tegoed:
|
Vannacht had ik weer een bizarre droom. Als volgt:
Ik liep door een rustige woonwijk en zag vier mannen aanbellen bij een hoekhuis. Een kleine vrouw met een Zuid-Amerikaans uiterlijk deed open. Twee mannen grepen de vrouw vast, een derde haalde een honkbalknuppel tevoorschijn en begon de vrouw daarmee tegen haar onderbenen en knieën te slaan.
De vrouw schreeuwde, de man met de knuppel brieste en gromde dierlijk, ik hoorde bot splinteren en achter het raam verscheen een angstig jongetje van een jaar of zeven. En ik deed niets. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Ik durfde me er niet mee te bemoeien, ik was een schijtert. Een van de mannen keek me doordringend aan. Een getuige, zag ik hem denken, die moet ik zometeen nog even te grazen nemen.
Na een stuk of vijf, zes klappen tegen de benen van de vrouw, waren ze klaar. De vrouw ging naar binnen, de deur sloeg dicht, de mannen liepen weg. Ze kwamen niet naar mij toe, zoals ik vreesde, maar liepen de andere kant op. Het jongetje achter het raam gebaarde dat ik hen moest achtervolgen. Dat ik ze op z'n minst moest aanspreken op hun gedrag. Ik aarzelde.
Toen ging de deur weer open. Het vrouwtje kwam trekkebenend het tuinpad af lopen. 'Telephone number!' riep ze naar de mannen. Die reageerden niet. 'Telephone number, you ask,' zei de vrouw toen tegen mij.
Eindelijk ontwaakte ik uit mijn lethargische toestand. 'Hee,' riep ik naar de mannen, 'die mevrouw wil jullie telefoonnummer!'
De man met de knuppel kwam naar me toe. 'Wat wil ze?'
'Ze wil jullie telefoonnummer,' herhaalde ik.
'Insurance,' zei de vrouw.
'Ze wil jullie telefoonnummer voor de verzekering,' zei ik.
'Don't know why, you know,' zei de vrouw.
'Want ze weet niet waarom jullie haar gemolesteerd hebben,' vertaalde ik vrij.
De man knikte peinzend. Toen zei hij: 'Gemolesteerd vind ik nogal grof gezegd, dame. Maar goed.' Hij haalde een blauw formulier tevoorschijn, zoiets als een schadeformulier dat je na een aanrijding invult. 'Laten we de zaken maar even correct afhandelen, dan.' Hij begon te schrijven. De vrouw keek goedkeurend toe.
'Maar waarom hebben jullie deze vrouw geslagen?' vroeg ik aan de man.
'Ze heeft de premie voor haar inboedelverzekering niet betaald,' zei hij.
'Inboedelverzekering, quit!' zei de vrouw.
'Ja, dat zeg jij,' zei de man. 'Maar het assurantiekantoor zegt dat je een opzegtermijn van een jaar hebt.'
'No, no, no.' De vrouw schudde haar hoofd.
'Maar een inboedelverzekering gaat toch sowieso om een paar tientjes per jaar?' vroeg ik. 'Daarvoor ga je toch iemand niet met vier man sterk in elkaar meppen?'
'Het gaat niet om het bedrag,' zei de man toen. 'Het gaat om het principe.'
|
|
