Vandaag was de zoveelentwintigste editie van het Dijk-voetbaltournooi. Ikzelf ben bijna nooit in het veld te vinden, en De Dijk wordt dan ook bijna nooit kampioen. Een jaar of drie geleden deed ik bij wijze van uitzondering een keer mee. Ik voetbalde letterlijk de noppen van mijn kicksen, en jawel we gingen er met die cup vandoor. Jajaja, dat kan toeval wezen natuurlijk, maar ik denk van niet...
Op zich is dat leuk, de cup winnen, maar ergens ligt mijn sympathie toch altijd bij de poedelprijswinnaars. De laatste plaats krijgt namelijk altijd een magnum Champagne uitgereikt. Dat is geen kattenpis.
Vandaag deed voor het eerst The Free World, de band van dochterlief, mee aan het Dijk-tournooi. En geloof het of niet: kampioeoeoeoen!!! Ik plaatsvervangend trots natuurlijk. Maar het allermooiste was: mijn vriendjes van De Dijk werden laatste! Dus ik kon ik ook legimtiem aan die poedelchampagne meelurken! Wat een feest!
Mijn voorspelling voor volgend jaar is andersom: De Dijk op één, Free World als laatste. Ik sta weer langs de lijn op het juiste moment oooh en aaah te schreeuwen in elk geval. Nu al zin in.
|
Weer wat geleerd: jailbreaken is het 'kraken' van je iPhone, met als doel dat je ook app's kunt downloaden die niet via Apple/iTunes worden aangeboden.
Gek genoeg worden de app's die ervoor moeten zorgen dat het scherm van de iPhone 4 geen misplaatste handelingen uitvoert tijdens het bellen, alleen aangeboden door andere partijen dan Apple zelf. In eerste instantie dacht ik dus dat er niets anders op zat dan mijn spiksplinternieuwe telefoon te jailbreaken om zo'n app aan te schaffen. Maar het is helemaal niet eenvoudig om uit de Apple-gevangenis te breken. Het enige dat ik in eerste instantie brak, was mijn hoofd. Al die termen, al die handelingen die ik niet begreep.
Op het nippertje begon het me te dagen: als dit de bedoeling was van Apple, dan zouden ze zélf wel een app gemaakt hebben om je scherm tijdens het bellen te blokkeren. En dat hebben ze niet gedaan. Het is de bedoeling dus niet. Want de bedoeling is gewoon dat je kunt bellen met je iPhone, zonder allerlei kunstgrepen te hoeven uitvoeren. Als als dat niet kan, dan is het apparaat niet goed, en moet 'ie omgeruild worden voor een ander exemplaar. Logisch.
Dus terug naar de Vodafonewinkel. Die waren het geheel met deze redenatie eens. Met een telefoon moet je kunnen bellen. Fijn zo. iPhone dus weer ingeleverd, die wordt opgestuurd naar Apple en als het goed is krijg ik binnen een week een werkend exemplaar retour. Voor de tussenliggende periode ben ik herenigd met mijn ouwe trouwe Nokia 6300.
Maar daar is iets vreemds mee aan de hand. Hij doet rare dingen, en als ik gebeld of gesmst word, dan wil hij niet zeggen wie het is. Met zichtbare tegenzin geeft hij een telefoonnummer prijs, maar welk contact er bij dat nummer hoort, zoek ik zelf maar uit... Ik denk toch dat 'ie gekwetst is, mijn Nokia 6300. Die heeft natuurlijk twee dagen lang op mijn buro liggen kijken naar hoe ik een relatie met mijn iPhone aan het opbouwen was... Zielig!
|
Na jarenlang vol overtuiging te hebben vastgehouden aan mijn simpele Nokia 6300, waarmee je belt en sms't en dat was het wel, toch gezwicht voor een aanbieding bij Vodafone: bij verlenging van mijn contract een iPhone 4 voor slechts 149 eurootjes, mevrouw!
Dus nu ben ik al twee dagen bezig met mijn nieuwe telefoon te leren begrijpen. Wat kan een mens zich toch een volslagen idioot voelen met een onbekend apparaat in de hand...
Groot voordeel dat ik reeds ontdekt heb: mijn adresboek kan zo vanuit mijn laptop mijn telefoon in, en vice versa. Vanaf nu is het geschreven adresboekje 'voor onderweg' dus definitief verleden tijd. Het is ook leuk dat ik mijn mail kan lezen op mijn telefoon, dat ik foto's en filmpjes kan maken, en dat ik muziek kan luisteren (zodra ik de moeite genomen heb om er iets op te zetten). En dat ik eindelijk aan mijn eigen Angry Birds danwel Flightcontrol-verslaving kan gaan werken, in plaats van dat ik moet meeliften op die van Boyfriend.
Groot nadeel dat ik reeds ontdekt heb: als je belt (dat wil je toch zo nu en dan, met een telefoon) dan worden er door het wang-scherm-contact allerlei functies geactiveerd. Zo heeft mijn wang al duistere mailtjes verstuurd aan willekeurige personen uit mijn adresboek, worden gesprekken te pas en te onpas op de luidspreker gezet, en heb ik al meerdere malen middenin een gesprek opgehangen door een simpele beweging van mijn kaak.
Enig googelen leerde mij zojuist dat dit een bekend probleem is van de iPhone 4. Zijn 'Proximity Sensor' doet het namelijk niet goed. Dan weten we dat. Lekker dan, Proximity Sensor, wat je ook bent, waar je ook zit! Fijn!
Diep in de krochten van het internet verborgen, vond ik ook een mogelijke oplossing in de vorm van een App voor 99 cent: de 'CalLock: iPhone 4 Proximity Sensor Fix'. Als je die gekocht hebt, dan kan je tijdens het bellen de telefoon blokkeren zodat hij al die eigenzinnige handelingen wel uit zijn hoofd laat.
Maar, zo las ik ook weer, dit is een oplossing voor 'jailbreakers'. Dus nu moet ik weer gaan uitvissen wat een jailbreaker is. En of je er zomaar eentje kunt worden. En of dat strafbaar is. Of duur. Of ongezond. Zucht.
Lieve lieve Nokia 6300, ik mis je zo! Het spijt me! Kunnen we samen opnieuw beginnen?
|
Jahhaaaaaaaaa! Vannacht heb ik de eerste complete versie van Panorama West ingeleverd! Oeh, dat moment dat ik op 'send' drukte... Lekkerrrr! En dat wijntje dat ik als beloning kreeg! Ook lekkerrrrr! Nu is het aan uitgever en aanverwanten om er iets van te vinden. Maar totdat zij het gelezen hebben, mag ik geheel legitiem in de ruststand.
Volgende week ga ik om te beginnen een weekje bij een van mijn beste vriendinnen logeren, samen met Dochterlief. En laat die vriendin nu toevallig op Bonaire wonen! Ik had haar van de week aan de telefoon, en toen vertelde ze dat alles op het eiland dicht was. Het was namelijk 2 mei. Dat is normaliter geen vrije dag, maar omdat 1 mei (wat wél een vrije dag is op Bonaire) op een zondag viel, had men besloten om de vrije dag over te hevelen naar maandag de 2e. Kijk. Dat is meedenken met de mensen. Dat is een eiland naar mijn hart. Rust en warmte, ik kom eraan!
|
Het is koninginnedag. Ik woon in het centrum van Amsterdam. Meer hoef ik niet te zeggen om een beeld te schetsen van de puinhoop waarin ik me momenteel bevind.
Niettemin probeer ik te werken (die veelbesproken deadline, he). Ik zit dus aan mijn buro, en zie een sliert feestgangers door mijn doorgaans rustige straatje gaan. Zojuist trokken vier volwassen vrouwen hun broek van hun reet om voor mijn deur te gaan zitten zeiken.
Ik deed het raam open en liet ze opsodemieteren. Wapens daar begin ik niet aan, maar met woorden lukte het ook aardig om ze de stuipen op het lijf te jagen. De langzaamste strompelde met de broek nog op haar knieën achter haar vriendinnen aan.
Ik heb een emmer bleekwater over hun pisplekken gegooid en een briefje op mijn raam gehangen:
Hier niet pissen.
Is nogal goor.
Namelijk.
En wat nu zo interssant is: in ieder groepje dat er sindsdien voorbijkomt, is er wel iemand die die tekst hardop aan zijn gezelschap voorleest. Ze vinden het allemaal hysterisch grappig. Zojuist maakte er zelfs iemand een foto van het briefje.
Apart volk, die koninginnedagklanten.
|
Staat vandaag een geweldige foto van een stoere, gespierbalde tattoo-man in de krant, die met zo'n knijper op zijn neus in een zwembad ligt.
Onderschrift bij de foto:
'Een deelnemer aan het officieuze WK synchroonzwemmen voor mannen zaterdag in het Sportfondsenbad Oost. Meer dan zestig deelnemers streden in de disciplines solo, duet en trio om de prijzen. Synchroonzwemmen voor vrouwen bestaat al lang en is sinds 1986 een olympische sport. De KNZB wil het synchroonzwemmen voor mannen stimuleren.'
Dat lees je dan. En dan denk je 'er klopt iets niet'. En dan lees je het nogmaals. En dan weet je het: De solo-discipline! Bij het synchroonzwemmen! Solo! In je uppie! Synchroon met jezelf!
Ja, zo kan ik het ook.
|
Ja. En dan ben je lekker bezig op zo’n eiland. Deadline in zicht, maar je ruikt gelukkig ook stal qua verhaal. Die stalgeur bevalt zo goed dat je niet kunt stoppen met schrijven en ‘s nachts tot vijf uur, half zes door zit te rammen op die laptop. Aan je gelegenheidsburo (keukentafel) op je gelegenheidsburostoel (keukenstoel). En dan doe je de laatste ochtend even snel je schoenen aan. En dan gaat er iets helemaal mis in je rug.
Het schijnt een klassiekertje te zijn, maar ik wist echt niet wat ik meemaakte. De eerste tien, twintig seconden dacht ik dat ik überhaupt nooit meer zou kunnen lopen. Ik realiseerde me dat mijn telefoon in de slaapkamer lag, en dat ik daar dus nóóit bij zou kunnen komen. Ik zou een trage, pijnlijke en eenzame dood sterven in mijn nieuwe favoriete schrijfhuisje op Terschelling.
Daarna trok de ergste pijn weer weg. Dat zal het moment geweest zijn dat de discus weer op zijn plek tussen mijn onderste wervels was teruggeschoten, en dat mijn zenuwen niet meer bekneld zaten. Ja, ik heb inmiddels een hoop opgestoken van de fysiotherapeut, met zijn plastic ruggengraat als lesmateriaal.
Ik ben thuisgekomen, de volgende dag. Met de boot, drie bussen, een trein en een tram. Onder de pijnstillers weliswaar, en met een verbeten rotkop waarschijnlijk, maar ik heb het gehaald. Sindsdien schuifel ik als een oude vrouw die haar rollator vergeten is door de stad. Bukken? Hahahahaha. Omdraaien in bed? Laat me niet lachen. Binnen een kwartier opstaan 's morgens? Doe geen moeite.
Het slechtste dat je met zo'n rug kan doen, is zitten. Zoveel mogelijk wandelen en liggend rusten is het devies. Juist. Daar ga je met de deadline. Ik doe het nu in kleine brokjes, met elk uur een wandel- annex stretchpauze tussendoor. Zou het misschien kunnen zijn dat mijn lichaam me iets duidelijk wil maken? Dat het wel een beetje klaar is met die deadline? Nog een weekje, lief braaf lichaam, hooguit anderhalf... Goed? Ah, toe?
|
O, o, o, wat hebben deadline & ik het weer gezellig op het eiland. Heb een 'nieuw' huisje ontdekt. Ik kende het al, maar had er nog nooit zelf gezeten. Dit moet de schrijvershemel zijn:
En, voor de Terschellinggangers onder u, die benieuwd zijn naar de vorderingen van Staatsbosbeheer op het Seinpaalduin: Ik heb de indruk dat het kappen nu wel klaar is. Je weet niet wat je ziet. Geen bos meer te bekennen. Deze foto heb ik gemaakt vanaf de top van het seinpaalduin. Links van het midden zie je Panorama West:
|
Dochterlief zit in een band: Free World. Vandaag deden ze mee aan de voorronde van de Concertgebouw Open Talentenjacht. Beelden van vanmiddag zijn er nog niet, maar voor beelden van de generale repetitie van gisteren, klik hierrrrr:
http://www.youtube.com/watch?v=9ICPTy9AS_s
En natuurlijk laat ik nog weten of Free World al dan niet naar de halve finale gaat!
|
|
