Een paar maanden geleden mocht Dochterlief een huisdier. Ik weet ook niet meer waarom, maar het mocht. En we pakten het serieus aan. Om te beginnen op internet testjes gedaan in de trant van 'welk huisdier past het beste bij jou'?
Als je invult dat je bijna nooit tijd hebt, maar wel heel veel liefde wilt geven, dan kom je uit op een hamster. Om precies te zijn: op een syrische hamster, ook wel bekend als de goudhamster. Die houden van knuffelen en spelen, maar slapen overdag als jij op school/sportclub/vriendinnenbezoek bent, en voordat jij naar bed gaat heb je een kort moment van samenzijn, waarna de hamster de nachtdienst overneemt als jij gaat slapen. Ideaal.
Prachtige kooi van drie verdiepingen gevonden op Marktplaats, qua formaat eerder geschikt voor een bouvier dan voor een hamster. Ingericht met een maandsalaris aan huisjes, hangbruggen, eetbare holletjes en een gigantisch looprad, waarin ook eerdergenoemde bouvier best aan zijn lichaamsbeweging had kunnen komen. Daarna diende de toekomstige bewoner van dit paleis nog aangeschaft te worden.
De meneer van de dierenwinkel om de hoek vertelde telefonisch dat 'ie nog één goudhamster op voorraad had, maar als we deze niet mooi vonden, dan moesten we een dagje wachten want hij kreeg elke dinsdag een nieuwe lading binnen. Goed. Zo'n stuitend gebrek aan dierenliefde moet worden afgestraft, dus echt niet dat wij een hamster uit de dierenwinkel om de hoek gingen betrekken.
Wederom op internet, die bron van vermaak en teveel informatie, lazen wij bovendien dat je een gezonde hamster niet in dierenwinkels en van broodfokkers koopt, maar bij een goede fokker. Bij een zogeheten Hamstery, dus. Natuurlijk. Vraag me niet waarom, maar in Amsterdam is geen Hamstery te vinden. Die zitten allemaal buiten de stad. Alsof je een landgoed met weilanden en bossen nodig hebt om hamsters te fokken. Maar misschien is dat ook wel zo, wat weet ik daar nou helemaal van.
We legden contact met een vriendelijke dame van een Hamstery uit de omgeving van Utrecht. Dochterlief gaf per mail antwoord op vragen als waar de hamster zou komen te staan, of ze hem ook uit de kooi zou laten en zo ja hoe vaak, of ze ermee naar de dierenarts zou gaan als hij ziek was, etcera. Ze slaagde voor de test van toekomstige hamstermoeder, want we mochten een hamster kopen bij deze Hamstery. Alleen zou het nog enkele weken duren voordat er weer hamstertjes waren die oud genoeg waren om uit huis geplaatst te worden.
Wél was er een hamster beschikbaar die al een paar maanden oud was, en die niet in de eigen Hamstery gefokt was, maar uit de klauwen van een boef van een broodfokker was gered. Ze hoorde bij een partij van duizenden in beslag genomen knaagdieren. De meeste hamsters daarvan waren al zo ziek dat ze 'vernietigd' moesten worden, maar dit specifieke exemplaar, Pasha geheten, leek nog een kans te maken, dus zij was door de dame van de Hamstery opgevangen. Als dochterlief interesse had dan mocht ze Pasha vandaag nog gratis op komen halen. Ze moest er wel rekening mee houden dat Pasha misschien niet heel erg oud zou worden, of eerder ziek zou zijn dan een gezond gefokte hamster. Nou, dat wilde onze Florence Nightingale natuurlijk wel proberen, een gemankeerde hamster een prachtig een boven verwachting lang leven bieden.
'Wacht even,' probeerde ik nog. 'We kopen dus géén hamster voor vijf euro in de dierenwinkel om de hoek, omdat we dan kans lopen dat 'ie bij een slechte fokker vandaan komt. En vervolgens gaan we met z'n tweeën, in de avondspits, met die dure trein naar Utrecht heen en weer, om een hamster op te halen waarvan we zéker weten dat 'ie bij een slechte fokker vandaan komt. Er klopt hier iets niet.' Maar met logica hoefde ik in dat stadium natuurlijk niet meer aan te komen.
En zo kwam Pasha in ons leven. Ik moet zeggen: boven verwachting lollig, zo'n pluizig diertje in huis. En boven verwachting zorgzaam, zo'n puberig dochtertje. Zonder morren de kooi schoonmaken elke week, dagelijks eten geven en water verversen, knuffelen, kletsen, alles koek en zopie, eh, ei. Tot gisterenavond.
Pasha had haar eten gedeeltelijk in haar bakje laten liggen. Dat was niets voor haar. Meestal propte ze de hele inhoud van haar etensbakje binnen een halve minuut in de zakken van haar wangen (die soms zo vol zaten dat het geheel niet meer door het gat van het slaapholletje paste, kloink, hamster klem, schuddend kontje, wrikken en plop, maar dat terzijde). Internet maar weer eens geraadpleegd. Aha. Een Syrische hamster kan in winterslaap raken als het te koud is in de kamer. Hij ademt dan heel traag en voelt koud aan, maar hij is niet stijf (indien wel stijf dan is hij dood). Je kunt hem het beste voorzichtig oppakken en in je handen houden tot hij weer wat warmer en wakker wordt.
Kooi dus ontmanteld, dak van slaaphol afgehaald, en ja hoor, daar lag Pasha te maffen. Voelt koud aan, check. Niet stijf, check. Haalt traag adem, nee, dat klopt niet, ze hijgt als een dolle. Oncheck. Maar je moet niet alles geloven wat je op internet leest.
Dochterlief moet pyjama aantrekken, mama zit op de bank met ontdooiende hamster. Dochterlief komt er nog even naast zitten en zegt: 'hé, Pasha krijgt een bloedneusje.' Mama schrikt zich een ongeluk, dochter dientengevolge ook.
Dochterlief rent in blinde paniek door het huis (Help, ik ga het googelen, help, ik ga het googelen!) terwijl ik met lange stroken keukenpapier de hoeveelheid zichtbaar bloed probeer te beperken. Het komt al snel ook uit het bekje en niet alleen meer uit de neus. 'Googelen heeft niet veel zin, schat, ik ben bang dat Pasha doodgaat.' Naar adem happend en schokkend strijdt het diertje zijn verloren strijd. Vreselijk naar om te zien.
We bellen de dierenarts. Dicht, natuurlijk. We bellen de spoedkliniek. Dame aan de telefoon, hoorbaar begaan met de intens verdrietige kleine hamstermoeder aan de andere kant van de lijn, zegt dat we langs kunnen komen om de dood door middel van een spuitje wat sneller in te laten treden, maar dat er echt geen redden meer aan is als er eenmaal bloed uit het bekje van zo'n fragiel hamstertje komt. Dochterlief krijsend en snikkend pyjama uit, kleren aan, naar de spoedkliniek moeten we. Maar voordat we kunnen vertrekken is het al gebeurd. RIP Pasha.
Een mooi zwart glimmend doosje vol Pasha's eigen nestmateriaal, een gouden buddahbeeldje, en met een zilveren strik erom. Een gat bikken in de stijf bevroren grond in de tuin. Een dramatische nachtelijke begrafenis. Een vrijwel slapeloze nacht met een huilend kind - dat toch al een beetje labiel was omdat ze een paar dagen geleden aan een acute blindedarm ontsteking geopereerd is. En dat kind moest vanmorgen met dik behuilde ogen, een vlekkerig gezicht en doodmoe, op weg naar de tweede dag van de Cito toets.
Huisdieren. Leuk hoor. Maar begin er niet aan, is mijn advies.
|
|
De laatste tijd gebeuren er veel toevallige zaken in mijn omgeving. Vertelde ik onlangs nog over het ongelooflijke staaltje waarbij ik uiteindelijk op de kaapverdiaanse vakantievideo van een facebookvriendin opdook, zojuist had ik een mooie in het ziekenhuis.
Ruim een jaar geleden werd dochterlief door een paard gelanceerd, waardoor ze met een finaal doormidden gebroken arm in het ziekenhuis belandde. Een vriendelijke hoogzwangere verpleegster stond ons die nacht rond de operatie bij. Ik weet nog dat zij me op een gegeven moment vroeg waar ik mijn mooie hooggehakte zwarte laarzen had gekocht, want op iets dergelijks wilde zij zichzelf wel trakteren als ze straks na de bevalling weer op hakken kon lopen. Miss Jones in de Negen Straatjes was het antwoord op die vraag.
Gisterenmiddag kreeg mijn meisje buikpijn. Laat in de nacht toch maar eens de doktersdienst gebeld. Langs de huisartsenpost, linea recta naar het ziekenhuis, hier de rest van de nacht doorgebracht en vanmiddag is haar ontstoken blinde darm verwijderd. Een vriendelijke zuster kwam ons van de uitslaapkamer halen.
'Hee,' zei ik, 'ik ken jou nog van vorig jaar! Toen was je hoogzwanger.'
Dat klopte, maar in eerste instantie herkende zij mij niet meer - wat niet verwonderlijk is gezien de hoeveelheid kinderen en moeders die hier voorbij schuiven elke dag. Tot ik opstond.
Nu herken ik je!' riep ze uit. 'Aan je laarzen! En weet je wat heel raar is? Nog geen uur geleden zei ik tegen mijn collega dat ik mooie zwarte laarzen wil kopen. Nog steeds, al sinds ik zwanger was. En dat er hier vorig jaar een moeder was met heel toffe laarzen van Miss Jones uit de Negen Straatjes! Nog geen úúr geleden dus!'
Is 't toevallig of is 't toevallig?
|
Jaaaaaa, na mijn debuut in de Playboy eind vorig jaar (in de vorm van een boekbespreking door Herman Brusselmans weliswaar, maar toch) ben ik nu ook een Kalendermeisje! Om precies te zijn in de horoscopenkalender van FNV/B Magazine, het blad voor leden van FNV Bondgenoten. Met, jawel, een door een illustrator getekend portret erbij (zie je wel dat ik geen grote mond heb, mam!)
“Natuurlijk hoop ik op wereldvrede, het einde van de crisis en dat
iedereen te eten heeft. Maar als ik het iets kleiner maak, dan hoop ik
toch vooral op een inspirerend jaar. Ik ga in elk geval aan mijn
vierde boek beginnen. En het zou mooi zijn als intussen de verkoop
mijn vorige boek 'Panorama West' nog even doorstoot in de richting van
een bestseller. Een prijsje zou ook leuk zijn, de NS Publieksprijs. Of
iets anders bescheidens. Inspirerend is trouwens ook de reis die ik
net gemaakt heb, met een oude driemaster rond de Kaapverdische
Eilanden. Daar ga ik binnenkort een - literair - verslag van maken
voor het blad Nautique. En als de geschiedenis zich herhaalt, dan ga
ik heel snel daarna doorbreken. Net als Tommy Wieringa, die vlak na
zo'n zelfde reisverslag voor exact hetzelfde blad doorbrak met zijn
roman Joe Speedboot. Dus ik denk dat ik voor de titel van mijn nieuwe
roman maar iets met boot doe... Zonder gekheid: meer dingen doen die
ik eigenlijk nét te eng vind, maar die achteraf toch op zijn minst
inspirerend blijken te zijn - en daar dan over schrijven. Try before
you die, maar dan literair. Dat lijkt me wel wat.”
|
Ondanks de mooie recensies die ik met mijn drie romans heb geoogst - óók in de 'serieuze bladen'- ben ik nog nooit genomineerd geweest voor een literaire prijs. Gezien de grote hoeveelheid prijzen en prijsjes, is het eigenlijk een prestatie op zich om overal buiten te vallen. Ik heb me laten vertellen dat vooral het feit dat 'mijn werk zich op het glibberige pad tussen roman en thriller in begeeft' in mijn nadeel werkt. Te spannend voor de prijzen die vanaf het topje van de literaire apenrots worden rondgedeeld (daarboven, waar het woord 'pageturner' een vloek is) en niet thrillerig genoeg om mee te dingen naar Gouden Pistolen, of hoe al die prijzen ook mogen heten.
Dit keer echter wist ik het zeker: Panorama West zou op de longlist voor de Librisprijs komen te staan. Het gaat te ver om de onderbouwing van die overtuiging hier uit de doeken te doen, maar geloof me, mijn argumenten sneden hout. Bovendien heb ik enkele dagen geleden gedroomd (letterlijk) dat iedereen me feliciteerde, terwijl ik niet wist waarom, en dat bleek uiteindelijk te zijn omdat Panorama West op die lijst stond. Kortom: ik keek reikhalzend uit naar de bekendmaking vandaag.
Maar je raadt het al (al was het maar vanwege de toon van dit Niet Elke Dagboekje): géén Panorama West op de longlist vandaag. Ik was er zowaar een paar uur chagrijnig van. Zojuist een altijd optimistische collegaschrijver (dichter, componist, zanger, amateurwielrenner) tegen het lijf gelopen. We noemen geen namen, maar ik begroet hem steevast met: 'Ha, daar heb je ..., die lange met dat grijze haar, dat goddelijke lichaam en die briljante geest.' Die dus.
Een paar welgemikte vragen en antwoorden verder, concludeerde hij dat de verkoopcijfers van mijn romans per titel dus verdubbelen, wat betekent dat ik over vier romans een heuse bestseller op mijn naam heb staan. Waarna mijn oudere werk ook in de herdruk komt en alsnog als een tierelier gaat verkopen. En de buitenlanders en filmproducenten staan te dringen op de stoep van mijn uitgever. En dat ik tegen die tijd bovendien nog niet eens vijftig ben, dus de mooie vette schrijfjaren komen er dan nog aan. Dus wat zat ik nou te kniezen? Drinken moesten we, op mijn succes!
Na enkele eerlijke glazen rode wijn zeg ik: die lange met dat grijze haar, dat goddelijke lichaam en die briljante geest heeft nog gelijk ook. Een bijzonder aangenaam vooruitzicht.
|
Goed stokernieuws, mensen! Allereerst nog even zeggen: wat leuk dat jullie me zo massaal gemaild hebben over het gemis van ons aller favoriete Oral B tandenstokers. Ik wist wel dat ik niet de enige op de wereld was, maar dat we met zovelen waren, had ik niet verwacht. Temeer daar Oral B dat dus ontkent, zij zeggen dat juist een gebrek aan vraag hen ertoe genoopt heeft Onze Tandenstokers uit de handel te nemen...
Maar nu het goede nieuws: Een internationale stokerspion heeft in een Duitse drogisterij vernomen, dat precies dezelfde tandenstokers als de Oral B's verkrijgbaar zijn onder het merk Lactona. De stokers komen uit dezelfde fabriek, er staat dus alleen een andere merknaam op het doosje. Ik heb de Lactona Intersticks inmiddels gezocht en gevonden (makkelijk verkrijgbaar in Nederland ook) en krek as 't nie woar is: ze zijn hetzelfde als de Oral B tandenstokers!
Jongens, geniet ervan allemaal. Lactona it is. Lekker stoken weer!
|
Zo, daar moest ik even herstellen van mijn jaarlijkse bezoekje aan de Vrienden van Amstel Live in Ahoy. Niet alleen op muzikaal gebied een marathon - met als onbetwist hoogtepunt Mag Het Licht Uit door mijn baasjes van De Dijk tezamen met Carice van Houten - maar ook een fysieke uitputtingsslag voor uw toegewijde verslaggeefster.
Witte bubbels, roze bubbels. Schreeuwen in oren, schorre keel. Afterparty in de backstagebar. After-afterparty in de hotelbar. Nog meer bubbels. Een knetterend geluid, niet thuis te brengen. Een vrouw die op me af komt rennen en me zomaar tegen mijn hoofd begint te slaan. Voordat ik mezelf ga verdedigen, zegt ze: sorry, je haar stond in de fik. Plukken haar in mijn hand, hevige stank in de bar.
Om half zeven 's morgens de wodka uit andermans minibar slurpend. Gelukkig was Boyfriend nog in de buurt en besliste hij dat er geslapen ging worden. Potdichte ramen, airo te heet. Oef.
Maar ik ben er weer hoor. Sorry dat ik een paar dagen uit te lucht was en dank voor uw begrip. Over tot de orde van de dag.
|
Nou, het schiet niet op met mijn tandenstokermissie... Hieronder de correspondentie tot nu toe, na mijn eerste bericht d.d. 16 januari (zie bij die datum in mijn Niet Elke Dagboek). Misschien helpt het als iedereen die de Oral B Tandenstokers mist (en ik wéét dat we met velen zijn!) ook een berichtje naar hen stuurt om dat gemis te melden? Gewoon naar oralb.nl gaan en dan via de button Contact Opnemen. Go, go, go!
Geachte mevrouw Bommer,
Hiermee danken wij voor uw e-mail betreffende de verkrijgbaarheid van ons product Oral B tandenstokers.
Helaas moeten wij u meedelen dat wij dit product niet meer in Nederland
leveren. De vraag hiernaar was dermate klein dat het voor ons niet
langer rendabel was dit te blijven voeren.
Momenteel brengen wij in Nederland geen alternatief op de markt.
Wij willen u erop wijzen dat producten die niet verkrijgbaar zijn in
Nederland soms wel via buitenlandse internetwinkels te bestellen zijn.
Let u er dan wel op dat dit gerenommeerde webshops zijn.
In het vertrouwen u met deze inlichtingen van dienst te zijn geweest, verblijven wij, met vriendelijke groeten,
mevrouw Huppeldepup.
Beste mevrouw Huppeldepup,
dank voor uw snelle reactie!
Het is bijna niet te geloven dat de tandenstokermarkt te klein was in Nederland, gezien de hysterie waarmee volslagen vreemdelingen nu op me duiken als ik een doosje Oral B Tandenstokers tevoorschijn haal in een restaurant, maar u zult daar ongetwijfeld beter zicht op hebben dan ik :-)
Kunt u mij heel toevallig vertellen in welke landen de tandenstokers nog wel geleverd worden? Op internet kom ik alleen in Australië uit, maar wellicht is er dichterbij nog een leverancier te vinden.
Of -wild idee - is het vanaf een bepaald aantal doosjes niet mogelijk om via u een partijtje te bestellen? Als ik bestellingen onder mijn vrienden verzamel dan komen we vast een eind in de richting van een steekhoudende bestelling.
Zou fijn zijn als u me nogmaals verder kunt helpen!
Alvast veel dank voor uw tijd,
Vriendelijke groet,
Wanda Bommer
Geachte mevrouw Bommer,
Hiermee danken wij voor uw e-mail betreffende de verkrijgbaarheid van ons product Oral B tandenstokers
Het is helaas een keuze die het bedrijf heeft gemaakt. Zoals reeds gezegd is, is het product niet meer in Nederland op de markt. Verder kunnen wij u daar niet over informeren.
Of het al dan niet in het buitenland nog verkrijgbaar is en waar, kunnen wij u niet aangeven.
In het vertrouwen u met deze inlichtingen van dienst te zijn geweest, verblijven wij, met vriendelijke groeten,
Mevrouw Huppeldepup.
Consumenten Service
|
|
17/01/12 - Geboortesingle |
Op Facebook waart een leuk spelletje rond: check welk liedje er op één stond in de Nederlandse Top 40 toen je geboren werd, zoek het nummer op Youtube en plaats een linkje daarnaartoe op je Facebookpagina. Ik kwam zo tot ontdekking dat er tijdens mijn een geboorte een supercoole nummer 1 was in Nederland: Oh Well van Fleetwood Mac. Kom nu nog maar eens om zulke scheurende gitaren in de Top 40, laat staan op nummer één!
Meteen is mijn onverklaarbare voorliefde voor gitaren bij deze verklaard; het was gewoon het eerste dat ik hoorde toen ik op wereld kwam. Ook leuk: een Facebookvriend meldde dat hij ten tijde van Oh Well op schoolreisje ging, en dat het nummer elk half uur voorbijkwam in de bus, omdat het de allereerste alarmschijf van Radio Veronica was. Met een béétje fantasie zou je dus kunnen concluderen dat ook ík de eerste alarmschijf van Radio Veronica ben, haha! Mooi toch?
Afijn. Kijk, luister en geniet. En check vervolgens wat jouw eigen geboortesingle is (en kom nou eindelijk eens gezellig op Facebook om dat met ons te delen)!
http://www.youtube.com/watch?v=KE4HGlmtOcg
I can't help about the shape I'm in
I can't sing, I ain't pretty and my legs are thin
But don't ask me what I think of you
I might not give the answer that you want me to
|
Vrienden en vriendinnen van de tandenstokerij!
Ik heb zojuist onderstaand bericht gestuurd aan Oral B.
Als ik een reactie heb gekregen dan maken we een plan van aanpak.
En als ik geen reactie krijg trouwens ook.
Doen jullie mee?
(God, wat mis ik de reactievakjes op mijn site...)
Beste mensen van Oral B,
Nadat ik enkele maanden geleden ontdekte dat mijn favoriete tandenstokers uit de winkels aan het verdwijnen waren, heb ik een tiental doosjes ingeslagen op de markt. Ik ben in mijn omgeving dus een van de weinigen die nog Oral B Tandenstokers heeft, maar ook mijn voorraadje is nu bijna op. Afgelopen weekend ben ik -ik overdrijf niet! - VIJF keer besprongen door mensen die uitleg eisten over HOE ik aan deze tandenstokers kwam. Waarna een klaagzang volgde over het gemis dat wij, stokende mensen, moeten doorstaan nu de Oral B tandenstokers uit de handel zijn genomen... Het alternatief dat in de drogisterijen ligt, de tandenstokers van Jordan, zijn te dun en ze breken. Ik hoef u niet uit te leggen hoe irritant het is om met een stuk hout tussen je kiezen rond te lopen. De brandende vraag is dan ook: kunnen wij u vermurwen om de Oral B tandenstokers toch weer in de handel te brengen? Misschien als ik een handtekeningenaktie ga voeren? Ik weet zeker dat half Nederland die ondertekent... Wat kunnen we doen om u te overtuigen? In afwachting van uw reactie, met vriendelijke groet van het meisje met de zwavelstokjes alias de vrouw met de laatste tandenstokertjes.
|
Zoals jullie misschien nog weten, maakte ik in december een reis met een driemaster rond de Kaapverdische Eilanden voor het blad Nautique. Ik was net een dag thuis na mijn nautische avontuur, toen ik een mailtje kreeg van Facebookvriendin J. De daarop volgende mailwisseling ging ongeveer zo:
J: Ik wilde op jouw Facebookpagina een berichtje plaatsen om te zeggen dat Panorama West heb gelezen tijdens een weekje vakantie met mijn moeder, en dat we er allebei enorm van genoten hebben, en toen zag ik dat je op de Kaapverden zat, klopt dat?
W: Ja klopt, ben net terug!
J: Dat is toevallig, want mijn moeder en ik waren daar net op vakantie! En toen lazen we dus jouw boek, en toen kwamen er mensen van Terschelling naar ons toe die zeiden dat ze jou kenden.
W: Dat is zeker toevallig! Op welk eiland was jij? Misschien heb je ons wel voorbij zien varen!
J: We zaten in Santa Maria, op het eiland Sal. In een best wel stom all inclusive hotel, maar voor een weekje was dat prima te doen. En ik heb wel een keer gegeten in hotel X, dat was heel leuk, daar zou ik nog wel een keer terug willen.
W: Nu wordt het nog veel toevalliger, want in hotel X heb ik gisteren, op de laatste dag van de reis, nog wat gedronken. Maar toen was jij dus al weg?
J: Ja wij zijn alweer ruim een week thuis. Dus we hebben elkaar misgelopen, maar het scheelde weinig!
W: Ik ben wel ook op het eiland Sal geweest toen jij er was, want we zijn de zeilreis ook daarvandaan begonnen. Maar toen lagen we in het dorp Palmeira, aan de andere kant van het eiland.
J: Palmeira, ja, dat vissersdorpje, daar zijn wij bij de visafslag wezen kijken toen we een jeeptocht over het eiland maakten. Vorige week donderdag.
W: Vorige week donderdag? Toen was ik er ook! Wij kwamen woensdagnacht aan, donderdagmorgen in het dorp wezen kijken, en rond twaalf uur ’s middags zijn we vertrokken. Als jij ’s middags in dat dorp geweest bent, dan hebben we elkaar echt op een paar uurtjes na misgelopen. Bizar!
Vervolgens stuurt J een foto van de visafslag in Palmeira. Op de voorgrond een dame met een mand vol vis op haar hoofd, en een baby in een draagdoek op haar rug. Daarachter de kleine vissersboten, tot de rand gevuld met vis, en vrouwen en kinderen die zich bezig houden met de verdeling van de vangst.
Dit beeld komt me wel heen bekend voor… Ik kijk nog beter naar de foto. Achter de vrouw met de mand en de baby, zie ik vriendin S staan, die met me mee op reis was.
W: IK WAS DAAR OOK! Die dame met dat spijkerrokje is mijn vriendin! Ik zat net buiten je beeld op een terrasje op het moment dat je hebt afgedrukt!
Het duurt even voor er een reactie komt. Dan:
J: Waaahaaahahaaaaaaaaa: ik zie het, je draagt een kaki broek, een zwart hemdje en een zonnebril! Ik heb je op een filmpje! Ik stoot nog tegen je aan tijdens het filmen, maar we kijken elkaar niet aan!
Dus, beste mensen, als iemand zich afvraagt of toeval bestaat…
|
|
