13/02/12 - Nespresso
Ooit begon ik elke ochtend op het Dijk-kantoor met het zetten van een thermoskan vol ouderwetse doorloopkoffie. Gedurende de dag lebberde ik die thermoskan leeg. Soms zette ik 's middags nog een beetje extra. 's Avonds na het eten volgden nog twee sloten eetcafékoffie, zodat mijn dagelijkse koffieconsumptie minimaal rond de tien mokken lag.

Na een operatie stopte ik zomaar met het drinken van koffie. Nee, het betrof geen ingreep aan het koffiekwabje in het brein, mocht dat bestaan, het was gewoon een kaakoperatie. Waarschijnlijk door de narcose stond de geur van koffie me tijdelijk tegen, en toen ik er weer trek in kreeg, was ik al afgekickt en het leek me goed om mijn verslaving niet direct nieuw leven in te blazen.

Vorige zomer gingen we op vakantie naar Italië. Al bij de eerste tankstop over de grens bemerkte ik dat we ons in koffie-headquarters bevonden. Niks een lullig automaatje in de hoek bij de toiletten van het benzinestation. Een aparte koffiebar, met glimmende, stomende, sissende apparaten. Een roedel medewerkers die zichtbaar hun ziel en zaligheid in elke latte, cappuccino of ristretto legden. En smachtende wachters in de rij, alsof het geen koffiebar betrof maar het voorverkoopadres voor Lowlands, toen dat nog niet via internet ging.

Daar, op dat moment in Italië, werd ik na een jaar of twintig van onthouding een herintredend koffiedrinker. Dus na de vakantie begon de jacht op de ideale thuiskoffie. Boyfriend deed het al jaren met een Quickmill Espressomachine. Prima apparaat, maar nogal bewerkelijk als je opgeschuimde melk nodig hebt. Dat geklooi met zo'n kannetje en een eeuwig verstopt pijpje, waar bovendien water in plaats van stoom uitkwam als je op het verkeerde knopje drukte… Op feestjes en partijen bij ons thuis was dat een gegarandeerde bron van ergernis (met een gebeitelde glimlach de bestelling voor nóg drie cappuccino's in ontvangst nemen, nee joh, geen enkele moeite, ben je mal, terwijl je hele wezen in stilte schreeuwt dat ze verdomme niet zo ingewikkeld moeten doen en gewoon espresso moeten drinken).

Ergens dit najaar zag ik een reclame van een nieuw Nespresso apparaat. De Lattissima Plus. Die maakt met één druk op de knop helemaal zélf wat je van hem verlangt, dus ook een prachtige Latte. En hij schuimt bovendien de melk zo goed op dat het lepeltje er in eerste instantie rechtop in blijft staan. Jaaaa! Dat wil ik! Ik wil niet opscheppen maar ik heb goede contacten met de kerstman, dus wat vonden Boyfriend en ik dit jaar onder de kerstboom? Juist.

Over het apparaat heb ik geen klachten. Integendeel. Wat een weelde. Over de koffie ook niet. Ik vind het heel fijn dat je op verschillende momenten van de dag voor verschillende soorten koffie kunt kiezen. En dat je ook Lungo's en Decaffe op voorraad kunt hebben, ook al gebruik je die zelden. Nee, de hardware is het probleem niet. Dat probleem zit 'm in de intermenselijke contacten. Waar je automatisch mee te maken krijgt als je tot aanschaf van een Nespresso machine overgaat, zo blijkt.

Als je je bij de balie van een Nespressowinkel meldt om zoiets simpels als koffie te kopen, dan word je behandeld alsof je een stel nieuwe kroonjuwelen komt aanschaffen. Het is mevrouw Bommer voor en mevrouw Bommer na (tenzij je anders heet, neem ik aan). Gaat u zitten mevrouw Bommer, kopje koffie mevrouw Bommer, god, is het alweer zo lang geleden mevrouw Bommer, hoe gaat het nu met u mevrouw Bommer? Thuis ook alles goed mevrouw Bommer? Ook krijg je mails op een toon alsof je een lang geleden verdwenen maar nu eindelijk teruggevonden familielid bent. Zo nu en dan ligt er glanzende papieren post met nieuwe aanbiedingen in je brievenbus. En je wordt gebeld. Echt waar. Je wordt bijvoorbeeld gebeld over de vraag of je al een favoriet onder de grand cru's hebt ontwikkeld.
'Een favoriet onder de wat?'
'De grand cru's,' herhaalt de Nespressoman dan met een toegeeflijk lachje dat de hoorn uit sijpelt. 'Dat zijn onze smaken.'
'Aha. Uw smaken. Maar ik ben aan het werk, ik heb het druk, ik was eigenlijk niet met koffie bezig momenteel. Vindt u het heel erg als we het hierbij laten?'

Beste mensen van de Nespresso, laten we het voor eens en voor altijd afhandelen nu:
1. Ja, ik heb een Nespresso koffiezetapparaat aangeschaft en ja, ik ben daar blij mee.
2. Ja, ik vind jullie koffie lekker (en ja, stiekem heb ik ook al een favoriete grand cru, hu hu hu, maar welke vertel ik niet. Noem het burgerlijke ongehoorzaamheid als u wilt).
3. Nee, ik heb geen behoefte aan nieuwe diepgaande vriendschappen of aangehaalde imaginaire familiebanden.
4. Als jullie me niet met rust laten dan zie ik mij genoodzaakt om mijn koffiezetapparaat uit de jaren tachtig weer op te snorren en elke ochtend te beginnen met het zetten van een thermoskannetje doorloopkoffie. Laat het niet zover komen, alstublieft. Dat is voor niemand leuk. Dank u.
 
[ Back ]
Rss Feed