Een paar maanden geleden mocht Dochterlief een huisdier. Ik weet ook niet meer waarom, maar het mocht. En we pakten het serieus aan. Om te beginnen op internet testjes gedaan in de trant van 'welk huisdier past het beste bij jou'?
Als je invult dat je bijna nooit tijd hebt, maar wel heel veel liefde wilt geven, dan kom je uit op een hamster. Om precies te zijn: op een syrische hamster, ook wel bekend als de goudhamster. Die houden van knuffelen en spelen, maar slapen overdag als jij op school/sportclub/vriendinnenbezoek bent, en voordat jij naar bed gaat heb je een kort moment van samenzijn, waarna de hamster de nachtdienst overneemt als jij gaat slapen. Ideaal.
Prachtige kooi van drie verdiepingen gevonden op Marktplaats, qua formaat eerder geschikt voor een bouvier dan voor een hamster. Ingericht met een maandsalaris aan huisjes, hangbruggen, eetbare holletjes en een gigantisch looprad, waarin ook eerdergenoemde bouvier best aan zijn lichaamsbeweging had kunnen komen. Daarna diende de toekomstige bewoner van dit paleis nog aangeschaft te worden.
De meneer van de dierenwinkel om de hoek vertelde telefonisch dat 'ie nog één goudhamster op voorraad had, maar als we deze niet mooi vonden, dan moesten we een dagje wachten want hij kreeg elke dinsdag een nieuwe lading binnen. Goed. Zo'n stuitend gebrek aan dierenliefde moet worden afgestraft, dus echt niet dat wij een hamster uit de dierenwinkel om de hoek gingen betrekken.
Wederom op internet, die bron van vermaak en teveel informatie, lazen wij bovendien dat je een gezonde hamster niet in dierenwinkels en van broodfokkers koopt, maar bij een goede fokker. Bij een zogeheten Hamstery, dus. Natuurlijk. Vraag me niet waarom, maar in Amsterdam is geen Hamstery te vinden. Die zitten allemaal buiten de stad. Alsof je een landgoed met weilanden en bossen nodig hebt om hamsters te fokken. Maar misschien is dat ook wel zo, wat weet ik daar nou helemaal van.
We legden contact met een vriendelijke dame van een Hamstery uit de omgeving van Utrecht. Dochterlief gaf per mail antwoord op vragen als waar de hamster zou komen te staan, of ze hem ook uit de kooi zou laten en zo ja hoe vaak, of ze ermee naar de dierenarts zou gaan als hij ziek was, etcera. Ze slaagde voor de test van toekomstige hamstermoeder, want we mochten een hamster kopen bij deze Hamstery. Alleen zou het nog enkele weken duren voordat er weer hamstertjes waren die oud genoeg waren om uit huis geplaatst te worden.
Wél was er een hamster beschikbaar die al een paar maanden oud was, en die niet in de eigen Hamstery gefokt was, maar uit de klauwen van een boef van een broodfokker was gered. Ze hoorde bij een partij van duizenden in beslag genomen knaagdieren. De meeste hamsters daarvan waren al zo ziek dat ze 'vernietigd' moesten worden, maar dit specifieke exemplaar, Pasha geheten, leek nog een kans te maken, dus zij was door de dame van de Hamstery opgevangen. Als dochterlief interesse had dan mocht ze Pasha vandaag nog gratis op komen halen. Ze moest er wel rekening mee houden dat Pasha misschien niet heel erg oud zou worden, of eerder ziek zou zijn dan een gezond gefokte hamster. Nou, dat wilde onze Florence Nightingale natuurlijk wel proberen, een gemankeerde hamster een prachtig een boven verwachting lang leven bieden.
'Wacht even,' probeerde ik nog. 'We kopen dus géén hamster voor vijf euro in de dierenwinkel om de hoek, omdat we dan kans lopen dat 'ie bij een slechte fokker vandaan komt. En vervolgens gaan we met z'n tweeën, in de avondspits, met die dure trein naar Utrecht heen en weer, om een hamster op te halen waarvan we zéker weten dat 'ie bij een slechte fokker vandaan komt. Er klopt hier iets niet.' Maar met logica hoefde ik in dat stadium natuurlijk niet meer aan te komen.
En zo kwam Pasha in ons leven. Ik moet zeggen: boven verwachting lollig, zo'n pluizig diertje in huis. En boven verwachting zorgzaam, zo'n puberig dochtertje. Zonder morren de kooi schoonmaken elke week, dagelijks eten geven en water verversen, knuffelen, kletsen, alles koek en zopie, eh, ei. Tot gisterenavond.
Pasha had haar eten gedeeltelijk in haar bakje laten liggen. Dat was niets voor haar. Meestal propte ze de hele inhoud van haar etensbakje binnen een halve minuut in de zakken van haar wangen (die soms zo vol zaten dat het geheel niet meer door het gat van het slaapholletje paste, kloink, hamster klem, schuddend kontje, wrikken en plop, maar dat terzijde). Internet maar weer eens geraadpleegd. Aha. Een Syrische hamster kan in winterslaap raken als het te koud is in de kamer. Hij ademt dan heel traag en voelt koud aan, maar hij is niet stijf (indien wel stijf dan is hij dood). Je kunt hem het beste voorzichtig oppakken en in je handen houden tot hij weer wat warmer en wakker wordt.
Kooi dus ontmanteld, dak van slaaphol afgehaald, en ja hoor, daar lag Pasha te maffen. Voelt koud aan, check. Niet stijf, check. Haalt traag adem, nee, dat klopt niet, ze hijgt als een dolle. Oncheck. Maar je moet niet alles geloven wat je op internet leest.
Dochterlief moet pyjama aantrekken, mama zit op de bank met ontdooiende hamster. Dochterlief komt er nog even naast zitten en zegt: 'hé, Pasha krijgt een bloedneusje.' Mama schrikt zich een ongeluk, dochter dientengevolge ook.
Dochterlief rent in blinde paniek door het huis (Help, ik ga het googelen, help, ik ga het googelen!) terwijl ik met lange stroken keukenpapier de hoeveelheid zichtbaar bloed probeer te beperken. Het komt al snel ook uit het bekje en niet alleen meer uit de neus. 'Googelen heeft niet veel zin, schat, ik ben bang dat Pasha doodgaat.' Naar adem happend en schokkend strijdt het diertje zijn verloren strijd. Vreselijk naar om te zien.
We bellen de dierenarts. Dicht, natuurlijk. We bellen de spoedkliniek. Dame aan de telefoon, hoorbaar begaan met de intens verdrietige kleine hamstermoeder aan de andere kant van de lijn, zegt dat we langs kunnen komen om de dood door middel van een spuitje wat sneller in te laten treden, maar dat er echt geen redden meer aan is als er eenmaal bloed uit het bekje van zo'n fragiel hamstertje komt. Dochterlief krijsend en snikkend pyjama uit, kleren aan, naar de spoedkliniek moeten we. Maar voordat we kunnen vertrekken is het al gebeurd. RIP Pasha.
Een mooi zwart glimmend doosje vol Pasha's eigen nestmateriaal, een gouden buddahbeeldje, en met een zilveren strik erom. Een gat bikken in de stijf bevroren grond in de tuin. Een dramatische nachtelijke begrafenis. Een vrijwel slapeloze nacht met een huilend kind - dat toch al een beetje labiel was omdat ze een paar dagen geleden aan een acute blindedarm ontsteking geopereerd is. En dat kind moest vanmorgen met dik behuilde ogen, een vlekkerig gezicht en doodmoe, op weg naar de tweede dag van de Cito toets.
Huisdieren. Leuk hoor. Maar begin er niet aan, is mijn advies.
|
|
|
